Dok priča bajke o Evropi, vlast nam ubija i zdravlje i ekonomiju 

Na hiljade je divljih deponija rasuto širom Bosne i Hercegovine, pokazuju zvanični podaci. Mnoge od onih koje nazivaju opštinskim, gradskim ili kantonalnim, malo se razlikuju od ovih divljih. 

Tekst se nastavlja ispod oglasa

Na njih se otpad istresa na gomilu, procjedne vode se slijevaju u zemlju i najbliže potoke, te svako malo izbije požar pa zatruju i zrak. Takvu deponiju nije ni potrebno zapaliti, ona to često uradi sama. U njoj se trulenjem nakupi metan, eksplozivni plin koji lako plane pod jačim suncem i komadićem stakla. 

Dok bosanskohercegovački političari svakodnevno drže isprazne govore o evropskom putu, usvajanju visokih standarda i briselskim reformama, surova realnost na terenu ih brutalno i svakodnevno demantuje. 

Velike priče ali sitna djela   

Evidentno je da je “car potpuno go”, jer domaća vlast ne upijeva riješiti čak ni elementarne potrebe društva, poput upravljanja otpadom ili prečišćavanja fekalnih voda prije ispuštanja u rijeke. 

Evropa za Bosnu i Hercegovinu očigledno ostaje samo apstraktan pojam i politički poligon za skupljanje poena, dok se zemlja u stvarnosti doslovno guši u stotinama hiljada tona vlastitog otpada i fekalija. 

Ali evropski put je manji dio problema. Dok razvijene evropske zemlje, prema kojima navodno stremimo, otpad tretiraju kao dragocjen resurs i pretvaraju ga u energiju i profitabilan biznis, mi od njega uporno proizvodimo ekonomso-zdravstvenu štetu.  

Tekst se nastavlja ispod oglasa

Uborak je jedno od niza upozorenja koje ignorišemo, jer su brojne druge širom države odavno premašile predviđene kapacitete i postale tempirane ekološke bombe, koje truju podzemne vode, zrak i lokalno stanovništvo i uništavaju ekoenomiju.

Pogubno za turizam 

Najtužniji dokaz našeg odnosa prema prirodi jesu rijeke, nekadašnji ponos i najveći turistički adut ove zemlje, koje su danas pretvorene u plutajuće grobnice smeća.

Dovoljno je pogledati korita Bosne, Drine, Vrbasa ili Neretve nakon prvih obilnijih kiša da se shvati stvarna razmjera ove katastrofe. Tone plastične ambalaže, automobilskih guma, pa čak i starih kućanskih aparata plutaju našim vodotocima ispred nosa tromih, korumpiranih i potpuno nezainteresovanih institucija.

am počinju u našem vlastitom dvorištu, s kantom za smeće u ruci.

Ništa bolja, ako ne i gora situacija, nije ni kada se analizira stanje kanalizacionog sistema i otpadnih voda. Većina bh. gradova uopšte ne posjeduje funkcionalne kolektore i moderne prečistače. Sve fekalije, industrijski otrovi i teški metali bez ikakvog prethodnog tretmana idu direktno u rijeke, pa zapravo pijemo vodu iz izvorišta koja se nalaze svega nekoliko kilometara od nezaštićenih kanalizacionih ispusta.

Inspekcijski organi djeluju tromo, kazne za zagađivače su simbolične, a ekološko pravo postoji samo kao mrtvo slovo na papiru. Zakoni se prepisuju iz Brisela radi forme, ali se njihova implementacija u praksi svjesno opstruiše jer industrijski giganti radije plaćaju minimalne takse nego što investiraju milione u sisteme za filtriranje. Političkim elitama ekologija služi isključivo kao paravan za privlačenje stranih donacija i povoljnih kredita koji potom završe u administrativnim lavirintima.

Nije sve do političara

Svijest prosječnog građanina je posebna, porazna priča. Bacanje smeća kroz prozor automobila ili formiranje deponije uz rijeku postalo je društveno prihvatljivo ponašanje, dok je obrazovni sistem potpuno zakazao u kreiranju ekološke kulture kod mlađih generacija. Na sceni je kolektivno sljepilo gdje svi vide problem, ali niko ne želi preuzeti ličnu i institucionalnu odgovornost. Dok Evropska unija nameće rigorozni zeleni plan i uvozne takse, naša ekonomija zbog ekocida srlja u potpunu izolaciju. Bosna i Hercegovina se već nalazi na samom vrhu evropskih lista po smrtnosti uzrokovanoj zagađenjem zraka i okoliša. Mi skupo plaćamo cijenu sopstvenog nemara kroz onkološke klinike i skraćivanje životnog vijeka. Težnja ka Evropskoj uniji zahtijeva radikalnu promjenu načina života, mentaliteta i upravljanja resursima, a ne samo praznu retoriku. Evropa nas sigurno neće primiti sa hiljadama divljih deponija i rijekama koje služe kao otvorene fekalne kanalizacije. Krajnje je vrijeme da shvatimo da odbrana domovine i istinski patriotiz