Prva ispovijest majke čijeg je sina pregazio vozač iz BiH

Prošlo je 25 godina od tragedije, ali za Teu Kaikonen Marangoni kao da je vrijeme stalo te večeri. 

Ovo je prva ispovijest za italijanske medije majke, čiji je sin Pauli pogninuo nakon što je na njega naletio vozač iz BiH, svojim poršeom.

Bio je 21. jun 2001. kada je njen sin Pauli Jako Hirvi stradao i poginuo na Piazzale Gondar, nakon što ga je udario mladić koji je jurio u svom žutom poršeu. Za volanom je bio Omer Halilović, porijeklom iz BiH, koji je imao i nizozemsko državljanstvo.

Smrt na licu mjesta

Pauli je praktično poginuo na licu mjesta, a još nekoliko ljudi je povrijeđeno. Halilović je pobjegao zajedno sa svojim rođakom S.S. (takođe iz BiH, nastanjenim u Nizozemskoj), koji je vozio drugi porše. Dvojica rođaka su se utrkivala duž obale Riminija, kada je Halilović izgubio kontrolu i udario Paulija. 

Tih dana u Riminiju ovo je bila glavna tema. Jer je Pauli, iako rođen u Finskoj, a koji je u Italiji živio od 1972. bio veoma poznat i voljen u Riminiju. U Rimini se doselio s majkom, još kao dijete. Radio je kao restaurator. Bavio se volonterizmom. Imao je mnogo prijatelja. Dvojica prijatelja su čak i bili s njim te večeri na Piazzale Gondar, kada ga je Halilović udario dok je Pauli bio na skuteru. „Mogla je to da bude masovna tragedija. Mogli su da ubiju mnogo ljudi, ne samo Paulija“, kaže majka Tea.

Majka vidjela porše i dan ranije

U njoj i dalje tinja bijes zbog načina na koji je postupilo nizozemsko pravosuđe. Dvojica rođaka su pobjegla iz Italije i odmah se vratila u Nizozemsku nakon tragedije. S.S. se predao mjesec i po dana kasnije: nagodio se na kaznu od godinu i dva mjeseca. Halilović je osuđen na tri godine i 10 mjeseci, ali tek 2006. nizozemske vlasti su saopštile da su ga uhapsile radi ekstradicije, koju je Italija više puta tražila, i to zahvaljujući intervencijama Serđa Gambinija, tadašnjeg poslanika.

„Od tada više ne znamo ništa,” širi ruke Tea i dodaje: “Ne znamo da li je onaj koji je ubio Paulija zaista odslužio kaznu. Godinama sam se pitala hiljadu pitanja, svakog dana. Taj žuti porše, koji je pregazio Paulija vidjela sam i dan prije tragedije i pomislila: vozi prebrzo, mogao bi nekoga da povrijedi.“ 

“On i dalje živi sa mnom”

Ali, Tea kaže da je vremenom shvatila neke stvari: „Shvatila sam da je Bog tako htio. Htio je da pozove Paulija na nebo, iako je bio mlad. I više ne osjećam mržnju prema onome ko ga je ubio.“

Potrebna je hrabrost da se dođe do takve spoznaje. Tea je imala mnogo snage i zahvaljujući drugoj djeci, Marku i Martini Marangoni.

„Bili su veoma vezani za Paulija. Svi su voljeli Paulija. Ali, on je uvijek ovdje sa mnom: osjećam ga.“